மலேசியாவில் ஜாவானியர்கள்: ஜோகூர், சிலாங்கூரின் உழவர்களும் தொழிலாளர்களும்

ஒரு வெள்ளிக்கிழமை, ஜோகூரில் ஒரு கிராமத்தில் குதிரைக் காலாட்டம் (கூடா கெப்பாங், kuda kepang) தொடங்குகிறது. நெய்த குதிரைகளில் அமர்ந்த வீரர்களின் இந்தப் பாரம்பரிய நடனத்தின் மேளச் சத்தம் கேட்டதும் குழந்தைகள் ஓடிவருகிறார்கள். இந்த நடனம் ஜாவாவிலிருந்து வந்தது. அந்தக் கிராமம் அதைப் பல தலைமுறைகளாகக் காத்து வருகிறது.

கதை

இந்தோனேசியத் தீவுக்கூட்டத்தின் மிக நெரிசலான தீவான ஜாவா, 1800களின் பிற்பகுதியிலிருந்து மலாயாவுக்குத் தொடர்ந்து மக்களை அனுப்பியது. சீனர்கள், இந்தியர்கள் ஆகியோரின் புலம்பெயர்வுக்குப் பின், மலாயாவுக்கு வந்த மூன்றாவது பெரிய தொழிலாளர் புலம்பெயர்வு ஜாவானியர்களுடையது என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் கணக்கிடுகிறார்கள். ஜாவானியர்களும், அருகிலுள்ள தீவுகளிலிருந்தும் சுமத்திராவிலிருந்தும் வந்தவர்களும் 1900களின் தொடக்கத்திலும் பெருமளவில் தொடர்ந்து வந்தனர்.

பலர் ரப்பர் தோட்டங்களில் வேலைக்கு அமர்த்தப்பட்டனர். மற்றவர்கள் சிறு உழவர்களாக வந்தனர். 5 முதல் 10 ஏக்கர் வைத்திருக்கும் சிறு உழவர்களும் ரப்பர் பயிரிட முடிந்ததால், மலாய்க்காரர்களுக்கும் ஜாவானியக் குடியேறிகளுக்கும் அது கவர்ச்சிகரமாக இருந்தது. ஜோகூரும் சிலாங்கூரும் அவர்கள் குடியேறிய முக்கியப் பகுதிகளில் இரண்டாயின.

முதல் தலைமுறையினர் தங்கள் பிறந்த ஊர் வாரியாக ஒன்றாக வாழ்ந்து, சிறிது காலம் தங்கள் தனி அடையாளத்தைக் காத்துக்கொண்டனர். அவர்களின் பிள்ளைகளும் பேரப்பிள்ளைகளும் வேறுபட்டிருந்தனர். அவர்கள் மலாய் மொழி பேசினர், இஸ்லாமையும் அதே வாழ்க்கை முறையையும் பகிர்ந்துகொண்டனர், மலாயாவையே தங்கள் வீடாகக் கருதினர். அவர்களில் பெரும்பாலோர் தங்களை மலாய்க்காரர்கள் என்று அழைக்கத் தொடங்கினர். தீவுக்கூட்டத்தின் மற்ற மக்களைப் போலவே ஜாவானியர்களும் மொழி, பண்பாடு, சமயம் ஆகியவற்றில் மலாய்க்காரர்களுக்கு நெருக்கமானவர்கள் என்று எகனாமிக் ஹிஸ்டரி மலேசியா (Economic History Malaysia) எழுத்தாளர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள். அதனால் இரண்டு தலைமுறைக்குள் இரு சமூகங்களுக்கும் இடையிலான எல்லை மங்கிப்போனது.

ஆகவே ஜாவானியர்களின் கதை அமைதியான ஒன்று. இது தனித்து நின்ற மக்களின் கதை அல்ல. ஜாவாவின் சில வழக்கங்களைத் தொடர்ந்து காத்துக்கொண்டே, பொதுவான மலாய்ச் சமூகத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறிய குடும்பங்களின் கதை.

இன்று, ஜாவானியப் பாரம்பரியம் மலேசியாவின் பல இடங்களில் வாழ்கிறது: குடும்பப் பெயரில், சமையல் பாத்திரத்தில், திருவிழாவில்.

இன்றும் இதை எங்கே காணலாம்

கூடா கெப்பாங் (குதிரை நடனம்), ஜோகூர், சிலாங்கூரில் ஜாவானிய வழித்தோன்றல்கள் வாழும் கிராமங்களில் இன்றும் ஆடப்படுகிறது.
மலாயில் ஜாவானியச் சொற்கள்: மலாய் மொழியில் "தெரிமா காசிஹ்" (terima kasih) என்பார்கள். ஜாவானிய மொழியில் "மாத்தூர் நுவுன்" (matur nuwun) (நன்றி) என்பார்கள். சில வீடுகளில் இது இன்றும் கேட்கிறது.
உணவு: தெம்பே (tempeh, புளிக்க வைத்த சோயா அடை), சோத்தோ (soto, நறுமணச் சூப்). ஜாவானிய வழித்தோன்றல்களின் வீடுகளில் இவை பொதுவானவை.
குடும்ப மரங்கள்: ஜாவானியப் பாட்டனார் அல்லது பாட்டியின் பெயரைத் தாங்கியவை. பல மலாய்க் குடும்பங்கள் இவற்றைப் பேணுகின்றன.

டிஎன்ஏ எதைச் சொல்லும், எதைச் சொல்லாது

நான்கு மலாய் உட்பிரிவுகளைப் பற்றிய ஒரு மரபியல் ஆய்வு, மெலாயு ஜாவா (Melayu Jawa) மக்கள் இந்தோனேசிய மக்களுடன் மரபியல் ரீதியாக நெருக்கமானவர்கள் என்று கண்டறிந்தது. இது கதையுடன் பொருந்துகிறது. வட்டார மதிப்பீடு ஜாவாவையும் இந்தோனேசியத் தீவுகளையும் சுட்டிக்காட்டலாம். தாய்வழி அல்லது தந்தைவழி முடிவும் அவ்வாறு சுட்டலாம்.

ஆனால் மலாய் உலகமும் ஜாவானிய உலகமும் அண்டை வீட்டார். டிஎன்ஏ முடிவு கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரியாகத் தோன்றக்கூடும். ஒரு குடும்பம் ஜாவானியக் குடும்பமா மலாய்க் குடும்பமா என்பதை டிஎன்ஏ சொல்ல முடியாது. டிஎன்ஏ இனத்தையோ, சமயத்தையோ, பூமிபுத்ரா தகுதியையோ தீர்மானிப்பதில்லை.