கூலி வணிகமும் கடன் சீட்டு முறையும்

1890களில் பதினேழு வயதுச் சிறுவன் ஒருவன் சிங்கப்பூரில் நீராவிக் கப்பலிலிருந்து இறங்குகிறான். அவனிடம் பணம் இல்லை, ஒரு வாக்குறுதி மட்டுமே இருக்கிறது: ஒரு கடை வீட்டில் உள்ள ஒருவர் அவனுடைய பயணச் சீட்டுக்குப் பணம் செலுத்தியிருக்கிறார், அதை அவன் உழைத்துத் தீர்க்க வேண்டும்.

கதை

தென் சீனாவில் இருந்த கோடிக்கணக்கான மக்களுக்கு, வீட்டில் போதுமான உணவும் வேலையும் இல்லை. தென்கிழக்கு ஆசியாவின் சுரங்கங்களுக்கும் தோட்டங்களுக்கும் தொழிலாளர்கள் தேவைப்பட்டனர். இரண்டுக்கும் இடையே பயணச் சீட்டின் செலவு நின்றது, அதைச் செலுத்தக்கூடியவர்கள் சிலரே.

அந்த இடைவெளியை ஒரு முறை நிரப்பியது. வந்து சேர்ந்த தொழிலாளர்களை வரலாற்றாளர்கள் இரு வகைகளாகப் பிரிக்கிறார்கள். சுதந்திரக் கூலிகள் தங்கள் பயணச் செலவைத் தாங்களே செலுத்தினர், எங்கே வேலை செய்வது என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்க முடிந்தது. கடன் கூலிகளிடம் பணம் இல்லை. ஒரு தரகரோ முதலாளியோ பயணக் கட்டணத்தைச் செலுத்தினார். வந்து சேர்ந்ததும், கடன் தீரும் வரை வேலை செய்வதாக கடன் கூலி ஒரு கட்டுப்படுத்தும் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டார். 1896இல் அமோயிலிருந்த பிரிட்டிஷ் தூதர், ஆண்டுதோறும் அந்தத் துறைமுகத்திலிருந்து சுமார் 100,000 பேர் புறப்பட்டனர் என்றும், அவர்களில் ஏறக்குறைய பாதிப் பேர் தங்கள் கட்டணத்தைத் தாங்களே செலுத்தினர் என்றும், மற்ற பாதிப் பேரின் கட்டணத்தைக் குல முகவர்கள் முன்பணமாகக் கொடுத்தனர் என்றும் தெரிவித்தார்.

சுமார் 1910 வரை, மலாயாவுக்கு வந்த சீன, இந்தியக் குடியேறிகளில் பலர், ஏன் பெரும்பாலோரும் கூட, ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களாக (indentured) இருந்தனர். பெரும்பாலான ஆண்கள் பணம் சேமித்துத் திரும்பிச் செல்லவே எண்ணினர். 1870களில் சிங்கப்பூர் மட்டுமே ஆண்டுக்குச் சுமார் 50,000 தொழிலாளர்களையும், சுமார் 1900இல் ஆண்டுக்குச் சுமார் 200,000 பேரையும் பெற்றது.

கடினமான பகுதி, வெளிப்படையாக. கடல் பயணம் நெருக்கடியானதாகவும் சுகாதாரமற்றதாகவும் இருந்தது. சில கடன் கூலிகள், ஒரு சுரங்கத்துக்கோ தோட்டத்துக்கோ உரிய தரகர் அவர்களின் கடனை ஏற்றுக்கொள்ளும் வரை, கப்பலின் அடித்தளத்திலோ நெரிசலான தங்குமிடங்களிலோ அடைக்கப்பட்டனர். ஊதியம் குறைவு. 1924இல் சிங்கப்பூரில் ஒரு ரிக்ஷா இழுப்பவர் மாதம் சுமார் 20 முதல் 24 நீரிணை டாலர் சம்பாதித்தார், அது வாழ்க்கை நடத்தவே போதாது. அது ஒரு கடினமான முறை. கடலின் இரு கரைகளிலும் இருந்த தரகர்களும் முதலாளிகளும் அதை உருவாக்கினர், அந்தக் காலத்தின் காலனித்துவ அரசுகள் அதைச் சகித்துக்கொண்டன. இன்று இங்கே வாழும் மக்களை அது வருணிக்கவில்லை.

உதவியாளர்களும் இருந்தனர். 1877இல் பிரிட்டிஷார் நீரிணைக் குடியேற்றங்களில் சீனப் பாதுகாப்பு அலுவலகத்தை (Chinese Protectorate) அமைத்தனர். அதன் முதல் பாதுகாவலர் வில்லியம் பிக்கரிங் (William Pickering), சீன மொழி பேசும் அதிகாரி. இரகசியச் சங்கங்களைப் பதிவு செய்வது உள்ளிட்ட வழிகளில் அவற்றை நிர்வகிப்பதும், சீனர் விவகாரங்களைக் கையாள அரசுக்கு ஒரு வழியைத் தருவதும் அதன் பணி. சுமார் 1910க்குள் ஒப்பந்த முறை மங்கியது, பிந்தைய பத்தாண்டுகளில் நிலைமைகள் மெதுவாக மேம்பட்டன.

இன்றும் இதை எங்கே காணலாம்

சிங்கப்பூரின் சைனாடவுனில் உள்ள பகோடா தெரு, ஒரு காலத்தில் கூலித் தரகர்கள் பணியாற்றிய இடம்.
துறைமுக நகரங்களில் உள்ள பழைய குலமன்றங்களும் கோயில்களும், இந்த வருகையாளர்களிலிருந்து வளர்ந்த சமூகம் கட்டியவை.
ஒரு கிராமத்தின் வட்டார மொழியில் எழுதப்பட்ட குடும்பப் பெயர்கள், தாத்தா எங்கிருந்து வந்தார் என்பதைக் காட்டுபவை.
"என் தாத்தா எதுவுமே இல்லாமல் வந்தார்" என்று தொடங்கும் குடும்பக் கதைகள்.

டிஎன்ஏ எதைச் சொல்லும், எதைச் சொல்லாது

டிஎன்ஏ ஓர் ஒப்பந்தத்தையோ கடனையோ நினைவில் வைத்திருப்பதில்லை. ஒரு பூட்டன் சுதந்திரத் தொழிலாளியாக வந்தாரா, கடன் தொழிலாளியாக வந்தாரா என்பதை அது சொல்ல முடியாது.

உங்கள் டிஎன்ஏவின் ஒரு பகுதி தென் சீனாவுடன் மிக நெருக்கமாக இருப்பதை ஒரு வட்டார மதிப்பீடு காட்டக்கூடும். தாய்வழி அல்லது தந்தைவழி கிழக்கு ஆசியாவைச் சுட்டிக்காட்டலாம். ஒருவர் எந்தத் துறைமுகத்திலிருந்து புறப்பட்டார், எந்தச் சுரங்கத்தில் வேலை செய்தார், தன் பயணச் சீட்டுக்கான கடனைத் தீர்க்க எவ்வளவு காலம் ஆனது என்பதை அவை காட்ட முடியாது.

டிஎன்ஏ இனத்தையோ, சமயத்தையோ, பூமிபுத்ரா தகுதியையோ தீர்மானிப்பதில்லை. இவை குடும்பம், சட்டம், பண்பாட்டிலிருந்து வருகின்றன.