ஹாங் லி போ மற்றும் சீன இளவரசியின் புராணக் கதை

மலாக்கா நகரின் ஓரத்தில் ஒரு அமைதியான குன்று. அதன் மீது முழுவதும் பழைய கல்லறைகள். தொலைதூரத்திலிருந்து வந்த ஒரு மணப்பெண்ணுக்கு ஒரு சுல்தான் அளித்த பரிசு இது என்று உள்ளூர் மக்கள் சொல்கிறார்கள்.

கதை

மலாய் வரலாற்று நூலான செஜாரா மெலாயு (Sejarah Melayu, அரச வரலாற்றுப் பதிவு) ஹாங் லி போ (Hang Li Po) என்ற ஒரு சீன இளவரசியைப் பற்றிச் சொல்கிறது. 15ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் மலாக்காவை ஆண்ட சுல்தான் மன்சூர் ஷாவை (Sultan Mansur Shah) மணக்க மிங் பேரரசர் அவளை அனுப்பினார் என்கிறது அந்த நூல். அவள் 500 பணியாளர்கள் கொண்ட பரிவாரத்துடன் வந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. அவர்கள் தங்கி வாழ சுல்தான் ஒரு குன்றைக் கொடுத்தார். அது இன்று புக்கிட் சீனா (Bukit Cina, சீனக் குன்று) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

உறுதியாகத் தெரிந்தது இது. மலாக்காவுக்கும் மிங் சீனாவுக்கும் நட்பு இருந்தது. 1405இல் மிங் பேரரசர் யோங்லே (Yongle) யின் சிங் (Yin Qing) என்ற தூதரை மலாக்காவுக்கு அனுப்பினார். பின்னர் சுல்தான் மன்சூர் ஷா தனது தூதரைச் சீனாவுக்கு அனுப்பினார். கப்பல்களும் பரிசுகளும் வணிகர்களும் இரு திசைகளிலும் சென்றுவந்தனர்.

தெளிவில்லாதது இது. ஹாங் லி போ என்ற இளவரசியைப் பற்றி எந்த மிங் பதிவிலும் குறிப்பு இல்லை. 1510களில் மலாக்காவைப் பற்றி எழுதிய போர்த்துகீசிய எழுத்தாளர் தோமே பீரஸ் (Tome Pires) அவளைப் பற்றியும் குறிப்பிடவில்லை. ஆனால் மன்சூர் ஷாவுக்கு சுமார் முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் ஆண்ட வேறொரு அரசனை மணந்த பெயர் குறிப்பிடப்படாத ஒரு சீனப் பெண்ணை அவர் குறிப்பிடுகிறார். எனவே அறிஞர்கள் இளவரசியை, உண்மையின் ஒரு சிறு விதை இருக்கக்கூடிய புராணக் கதையாகவே பார்க்கிறார்கள். இந்தக் கேள்விக்கு இன்னும் தீர்வு எட்டப்படவில்லை.

அப்படியிருந்தும் இந்தக் கதை ஏன் முக்கியம்? மலேசியர்கள் தங்களை எப்படி நினைவுகூர விரும்புகிறார்கள் என்பதை அது காட்டுவதால். சீனாவிலிருந்தும் மலாய் உலகிலிருந்தும் வந்த மக்கள் மணந்து, வணிகம் செய்து, ஒரே வீட்டைப் பகிர்ந்துகொண்ட இடம் இது. சில எழுத்தாளர்கள் அவளை அந்தக் கலப்பின் ஆரம்பகாலச் சின்னமாகப் பார்க்கிறார்கள்.

இந்தக் கதை ஒரு நாடு எப்படி நினைவுகூர்கிறது என்பதையும் காட்டுகிறது. சீனக் குடியேறிகள் மலாய் முஸ்லிம்களிடையே வாழலாம் என்ற எண்ணத்துக்கு, நினைவில், இந்தப் புராணக் கதை அரச அங்கீகாரம் அளித்தது என்று எழுத்தாளர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள். மலாக்காவிலும் பினாங்கிலும் உள்ள பெரானாக்கான் (Peranakan) பண்பாடு, அதாவது சீன மற்றும் உள்ளூர்ப் பழக்கங்களின் கலவை, இந்தக் கதையோடு அடிக்கடி இணைத்துப் பேசப்படுகிறது. ஆனால் பெரானாக்கான் குடும்பங்கள் பல நூற்றாண்டுகளாக வந்து சேர்ந்த குடியேறிகளின் வழித்தோன்றல்கள் என்று அறியப்படுகிறது. 15ஆம் நூற்றாண்டு முதல் இஸ்லாம் மலாய் உலகில் பரவிய பின், சமூகங்களுக்கு இடையிலான திருமணங்கள் குறைந்தன என்றும் வரலாற்றாளர்கள் கூறுகிறார்கள். எனவே இளவரசி, கலப்பு எளிதாக இருந்த ஒரு காலத்துக்கும், அந்தக் காலத்தை இன்று மக்கள் சொல்லும் விதத்துக்கும் உரியவள்.

இன்றும் இதை எங்கே காணலாம்

புக்கிட் சீனா (Bukit Cina), மலாக்காவில் உள்ள மிகப் பெரிய சீனக் கல்லறைத் தோட்டம். 12,000க்கும் மேற்பட்ட கல்லறைகள் உள்ளன. அமைதியான இந்த இடத்தில் நடந்து பார்க்கலாம்.
பெரிகி ராஜா கிணறு (Perigi Raja), குன்றின் அடிவாரத்தில் உள்ளது. இது இளவரசிக்கும் அவளுடைய பரிவாரத்துக்கும் தோண்டப்பட்டது என்று சொல்லப்படுகிறது. பார்வையாளர்கள் ஒரு நாணயத்தை அதில் போட்டு விருப்பம் வேண்டுகிறார்கள்.
பாபா ஞோஞா (Baba Nyonya, பெரானாக்கான்) வீடுகளும் அருங்காட்சியகங்களும், பழைய நகரில் சீன, மலாய் பழக்கங்கள் கலந்த ஒரு பண்பாட்டைக் காட்டுகின்றன. சில மலாக்காக் குடும்பங்கள் தங்கள் வேர்களை இளவரசியின் பரிவாரத்துடன் இணைக்கின்றன. ஆனால் எந்தவொரு சமூகமும் அவளிடமிருந்து மட்டுமே தோன்றியது என்பதை வரலாற்றாளர்கள் சந்தேகிக்கிறார்கள்.

டிஎன்ஏ எதைச் சொல்லும், எதைச் சொல்லாது

டிஎன்ஏவால் ஒரு புராணக் கதையை உறுதிப்படுத்தவோ மறுக்கவோ முடியாது. 600 ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒருவர் வாழ்ந்தாரா என்பதையும் அது சொல்ல முடியாது.

அது காட்டக்கூடியது ஒருவரின் பரந்த மூதாதையர் மரபை. பல மலாக்காக் குடும்பங்களுக்கு சீன மற்றும் மலாய் உலக வேர்கள் இரண்டும் உண்டு. பல நூற்றாண்டுகளில் பலமுறை வந்தவர்களிடமிருந்து அவை வந்தவை. உங்கள் அறிக்கையில் உள்ள வட்டார மதிப்பீடு கிழக்கு ஆசிய மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசிய மூதாதையர் மரபின் கலவையைக் காட்டலாம். அது கலப்பின் உண்மையான வரலாற்றோடு பொருந்துகிறது. ஆனால் எந்த ஓர் இளவரசியையும் அது சுட்டிக்காட்டாது.

டிஎன்ஏ இனத்தையோ, சமயத்தையோ, பூமிபுத்ரா தகுதியையோ தீர்மானிப்பதில்லை.