பூகிஸ்: தெற்கு சுலாவெசியிலிருந்து ரியாவ், ஜோகூர், சிலாங்கூருக்கு

உயர்ந்த பாய்மரம் கொண்ட ஒரு படகு நீரிணையின் குறுக்கே வடக்கு நோக்கிச் செல்கிறது. அதில் தெற்கு சுலாவெசியிலிருந்து வந்த இளைஞர்களும் இளம் பெண்களும், சில உடைமைகளுடனும் ஒரு பெயருடனும்: பூகிஸ் (Bugis, Buginese என்றும் எழுதப்படும்).

கதை

பூகிஸ் மக்கள் இன்றைய இந்தோனேசியாவில் உள்ள தெற்கு சுலாவெசியிலிருந்து வருகின்றனர். 1700களில் பல பூகிஸ் குடும்பங்கள் கடல் கடந்து மலாய் உலகுக்குச் சென்றன. அவை ரியாவ், ஜோகூர், சிலாங்கூர், அருகிலுள்ள கரைகளில் குடியேறின.

ஒரு முக்கிய ஆதாரம் துஃப்பாத் அல்-நஃபிஸ் (Tuhfat al-Nafis, تحفة النفيس, "விலைமதிப்பற்ற பரிசு") என்ற நூல். இது 1800களில் ராஜா அலி ஹாஜி (Raja Ali Haji) எழுதிய மலாய் வரலாறு. அவர் 1809இல் ரியாவில் உள்ள பூலாவ் பெனியெங்காட்டில் (Pulau Penyengat) பிறந்தார். அவருடைய பாட்டனாரின் தந்தை ஓப்பு தேங் செலாக் (Opu Daeng Chelak), ஐந்து பூகிஸ் சகோதரர்களில் (Opu Bugis Lima Bersaudara) ஒருவர். "ஓப்பு" (Opu) என்பது பூகிஸ் பதவிப் பட்டம்.

இந்த நூல் ஒரு முக்கியமான உண்மையைக் காட்டுகிறது: பூகிஸ், மலாய்க் குடும்பங்கள் தனித்தனியாக இருக்கவில்லை. அவை ஒன்றுக்கொன்று மணம் செய்து கொண்டன. ஓப்பு தேங் செலாக் அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மலாய்ப் பெண்மணியான தெங்கு மாண்டாக்கை (Tengku Mandak) மணந்தார். மற்ற திருமணங்கள் பூகிஸ் குடும்பங்களை ஜோகூர்-ரியாவ் அரச இல்லங்களுடன் பிணைத்தன. நூலாசிரியரே இரண்டு மரபுகளையும் சுமந்தவர்: சுலாவெசியின் பூகிஸ் மரபும் மலாய் மரபும்.

1766இல் தேங் செலாக்கின் வழித்தோன்றலான ராஜா லூமு (Raja Lumu, சுல்தான் சலேஹுத்தீன் என்று அறியப்படுபவர்) சிலாங்கூர் சுல்தானகத்தை நிறுவினார். அவரது குடும்பத்தின் கிளைகள் லிங்கா (Lingga), ஜோகூர், சிலாங்கூர் ஆகிய இடங்களுக்குச் சென்றன. பூகிஸ்-மலாய் மூதாதையர் மரபு கொண்ட குடும்ப வழிகள் இன்று இந்த மூன்று இடங்களிலும் காணப்படுகின்றன.

இந்தக் கலப்பு எவ்வளவு ஆழமானது என்பதை எழுத்தாளரே காட்டுகிறார். ராஜா அலி ஹாஜிக்கு தெற்கு சுலாவெசியிலிருந்து பூகிஸ் வேர்களும் மலாய் உலகிலிருந்து மலாய் வேர்களும் இருந்தன. 2024 ஆய்வுக் கட்டுரையின் அறிஞர்கள் அவரது நூல் இரு தரப்பு அரச இல்லங்களும் நெருங்கிய உறவுடையவை என்பதைக் காட்டுகிறது என்கின்றனர். இன்று மலேசியாவையும் இந்தோனேசியாவையும் 1900களில் வரையப்பட்ட நவீன எல்லைகள் பிரிக்கின்றன. 1700களிலும் 1800களிலும் கடல் அவற்றை இணைத்தது. குடும்பங்கள் இரு கரைகளிலும் வாழ்ந்தன.

இந்தப் பக்கம் எந்தக் குடும்பத்தையோ ஆட்சியாளரையோ உயர்த்தியோ தாழ்த்தியோ பேசவில்லை. இன்றைய ஆட்சி பற்றி எந்தக் கூற்றையும் அது முன்வைக்கவில்லை. அது ஒன்றை மட்டுமே சொல்கிறது: சுலாவெசி மக்கள் மலாய் உலகின் ஒரு பகுதியாக ஆனார்கள், இரண்டும் சேர்ந்து வளர்ந்தன.

இன்றும் இதை எங்கே காணலாம்

பெயர்களும் பட்டங்களும்: குடும்பப் பெயர்களில் "தேங்" (Daeng, பெயருக்கு முன் வரும் பூகிஸ் பட்டம்), மேலும் "ஓப்பு" (Opu).
பூகிஸ்-மலாய்க் குடும்பங்கள் வாழும் சிலாங்கூரும் ஜோகூரும்.
நீரிணைக்கு அப்பால், ராஜா அலி ஹாஜி வாழ்ந்து எழுதிய ரியாவும் பூலாவ் பெனியெங்காட்டும்.
இரு நாடுகளிலும் பள்ளிகளிலும் நூலகங்களிலும் வாசிக்கப்படும் துஃப்பாத் அல்-நஃபிஸ்.

டிஎன்ஏ எதைச் சொல்லும், எதைச் சொல்லாது

தீபகற்ப மலேசியாவின் மலாய் உட்குழுக்கள் பற்றிய ஓர் ஆய்வில், தங்களை மெலாயு பூகிஸ் (Melayu Bugis), ஜாவா, மினாங் என்று அழைத்துக் கொள்பவர்கள் இந்தோனேசியாவின் மக்களுடன் மரபணு ரீதியாக நெருக்கமாக உள்ளனர் என்று கண்டறியப்பட்டது. இது வரலாற்றுடன் பொருந்துகிறது. வட்டார மதிப்பீடு இத்தகைய குடும்பங்களுக்கு இந்தோனேசியத் தீவுகளைச் சுட்டலாம். தாய்வழி அல்லது தந்தைவழியும் அவ்வாறே சுட்டலாம்.

ஆனால் நீங்கள் பூகிஸ் என்றோ, ஏதேனும் உயர்பதவிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்றோ டிஎன்ஏவால் சொல்ல முடியாது. ஒரு பட்டத்தையோ உரிமைக் கூற்றையோ அதனால் சோதிக்க முடியாது. டிஎன்ஏ இனத்தையோ, சமயத்தையோ, பூமிபுத்ரா தகுதியையோ தீர்மானிப்பதில்லை.