மலையாளிகள்: கேரளத்திலிருந்து வந்த எழுத்தர்கள், மேற்பார்வையாளர்கள், வணிகர்கள்

மலையாளிகள்: கேரளத்திலிருந்து வந்த எழுத்தர்கள், மேற்பார்வையாளர்கள், வணிகர்கள்

1920களில் பினாங்கில் ஒரு கப்பலிலிருந்து, மடிப்புக் கலையாத வெள்ளைச் சட்டையுடன் ஓர் இளைஞர் இறங்குகிறார். அவர் இந்தியாவின் தென்மேற்குக் கடற்கரையில் உள்ள கேரளத்தைச் சேர்ந்தவர். அவருக்கு ஆங்கிலம் படிக்கவும் எழுதவும் தெரியும், சிறிது தமிழும் புரியும். ஒரு தோட்ட அலுவலகத்துக்குத் தேவைப்படுவது சரியாக அதுதான்.

கதை

கேரளம், கடலுக்கும் மலைகளுக்கும் இடையே இந்தியாவில் உள்ள ஒரு பசுமையான நிலப்பட்டை. அதன் மக்கள் மலையாளம் (മലയാളം) பேசுகிறார்கள், மலையாளிகள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். பலர் திருவிதாங்கூர், கொச்சி, மலபார் கடற்கரையிலிருந்து மலாயாவுக்கு வந்தனர்.

மலையாளிகள் தமிழர்களைவிட எண்ணிக்கையில் குறைவு, அவர்களின் கதை குறைவாகவே சொல்லப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் சிறிய எண்ணிக்கையில் வந்தனர், வேறு வேலைகளுக்காக வந்தனர். திருவிதாங்கூர், கொச்சியிலிருந்து வந்த கல்வியறிவுள்ள இந்துக்களும் கிறிஸ்தவர்களும் தோட்டங்களிலும் நகரங்களிலும் பெரும்பாலும் எழுத்தர்களாகப் பணியாற்றினர். அவர்களுக்குச் சிறிது தமிழ் பேசத் தெரியும் என்பதால், தோட்ட மேலாளர்களுக்கும் தமிழ்த் தொழிலாளர்களுக்கும் இடையே செய்திகளைக் கடத்த முடிந்தது. பல மலையாளிகள் கங்காணி முறையைப் பயன்படுத்திய தோட்டங்களில் மண்டூர் (mandur) எனப்படும் மேற்பார்வையாளர்களாகப் பணியாற்றினர் ("கங்காணி முறை" பகுதியைப் பாருங்கள்). மற்றவர்கள் தொழிலாளர்களாக இருந்தனர், பலர் பாலக்காடு, கண்ணூரிலிருந்து வந்தவர்கள்.

இரண்டாவது நீரோட்டம் மலபார் கடற்கரையிலிருந்து வந்தது, அங்கே பல முஸ்லிம் குடும்பங்கள் கடல் வழி வணிகம் செய்தன. மலபார் முஸ்லிம்கள் பினாங்கிலும் மலாக்காவிலும் கடைகள், உணவகங்கள், மருந்துக் கடைகள் நடத்தினர். சிலர் பிரிட்டிஷார் வருவதற்கு முன்பிருந்தே அங்கே இருந்தனர்.

அடிப்படை ஆங்கிலம் தெரிந்த மலையாளிகளுக்குப் பினாங்கு, கோலாலம்பூர், சிங்கப்பூர் ஒரு பொன்னுலகம் (El Dorado) போலத் தோன்றின. காலனித்துவ அரசின் எழுத்தர் தேவையை அவர்கள் நிரப்பினர். 1917இல் சிங்கப்பூர் மலையாளிகள் தங்களுக்கென ஒரு சங்கத்தை அமைத்தனர். 1923க்குள் மலாயா மலையாளிகள் சங்கம் வேலையற்ற உறுப்பினர்களுக்கு எழுத்தர், நடத்துநர், மருந்து உதவியாளர் வேலைகளைக் கண்டுபிடிக்க உதவிக்கொண்டிருந்தது, 1970க்குள் தீபகற்ப மலேசியாவில் ஏழு மலையாளிகள் சங்கங்கள் இருந்தன. படாங் ரெங்காஸ் (Padang Rengas), லாபு (Labu), ஜோகூர் பாரு போன்ற இடங்களில் தோட்ட மலையாளப் பள்ளிகள் திறக்கப்பட்டன.

இன்று மலேசியாவில் உள்ள பெரும்பாலான மலையாளிகள் குடிமக்கள், ஒவ்வொரு தொழிலிலும் பணியாற்றுகிறார்கள்.

இன்றும் இதை எங்கே காணலாம்

• பல நகரங்களில் உள்ள மலையாள மொழிச் சங்கங்களும், அனைத்து மலேசிய மலையாளிகள் சங்கமும்.
• விஷுவும் ஓணமும், சத்யா (sadhya, வாழை இலையில் பரிமாறப்படும் சைவ விருந்து) உணவுடனும் பூக்களம் (pookalam, பூக்கோலம்) அமைப்புடனும் கொண்டாடப்படுகின்றன.
• இளையோர் குழுக்கள் நிகழ்த்தும் மாப்பிளப் பாட்டு பாடல்களும் மோகினியாட்டம் போன்ற நடனங்களும்.
• மளிகைக் கடைகளும் உணவகங்களும், பல மலையாளிக் குடும்பங்கள் மேற்கொண்ட தொழில்.
• தோட்டங்களில் உள்ள பழைய மலையாளப் பள்ளிக் கட்டடங்கள், சில இன்று தமிழ்ப் பள்ளிகளாக மாற்றப்பட்டவை.

டிஎன்ஏ எதைச் சொல்லும், எதைச் சொல்லாது

உங்கள் டிஎன்ஏவின் ஒரு பகுதி தெற்கு ஆசியாவுடன் மிக நெருக்கமாக இருப்பதை ஒரு வட்டார மதிப்பீடு காட்டக்கூடும். "இந்தியாவின் பழைய வழிகள்" (M-SouthAsia) பகுதியில் உள்ளது போன்ற, தெற்காசியக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு தாய்வழியை இந்தியாவின் பல மக்கள் பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள். L-M2481 போன்ற ஒரு தந்தைவழி தென் இந்தியாவில் மிகவும் பரவலானது.

ஒவ்வொரு வழியும் ஓர் இழை மட்டுமே. இந்த வழிகள் கேரளம், தமிழ்நாடு, இலங்கை, அதற்கு அப்பாலும் பகிரப்படுகின்றன. ஒரு குடும்பம் மலையாளம் பேசியதா, எந்தச் சமயத்தைப் பின்பற்றியது, அல்லது எழுத்தர்களாகவோ மேற்பார்வையாளர்களாகவோ கடைக்காரர்களாகவோ வந்ததா என்பதை அவை சொல்ல முடியாது.

டிஎன்ஏ இனத்தையோ, சமயத்தையோ, பூமிபுத்ரா தகுதியையோ தீர்மானிப்பதில்லை. மொழியும் சமயமும் சமூகமும் குடும்பங்கள், சட்டம், பண்பாட்டிலிருந்து வருகின்றன, ஒரு பரிசோதனையிலிருந்து அல்ல.