ஏன் இவ்வளவு சீனர்கள் வந்தனர்: தள்ளும் விசையும் இழுக்கும் விசையும்

1880களில் ஓர் இளைஞரை நினைத்துப் பாருங்கள். தென் சீனாவில் நெரிசலான ஒரு துறையில் ஒரு சிறிய மூட்டையுடன் நிற்கிறார். அவருக்குப் பின்னால் பசியில் வாடும் ஒரு கிராமமும், பணம் தேவைப்படும் ஒரு குடும்பமும். முன்னால் ஒரு கப்பல், அவர் கேள்விப்பட்டு மட்டுமே இருக்கும் ஓர் இடம்: நான்யாங் (Nanyang, 南洋, ‘தெற்குக் கடல்கள்’).

கதை

இரண்டு விசைகள் சேர்ந்து செயல்பட்டன. வரலாற்றாசிரியர்கள் அவற்றைத் தள்ளும் விசை, இழுக்கும் விசை என்று அழைக்கிறார்கள்.

தள்ளும் விசை. தென் சீனாவின் நெரிசலான பகுதிகளில் கடும் வறுமை, பசி, நோய், சம்பளம் தரும் வேலைகள் குறைவு. அங்கேயே இருப்பது என்பது போராட்டமாக இருந்தது.

இழுக்கும் விசை. சுமார் 1840 முதல் பேராக்கிலும் சிலாங்கூரிலும் புதிய ஈயச் சுரங்க வயல்கள் திறந்தன. ஈயம் வெளிநாடுகளில் நன்றாக விற்றது. சுரங்கங்களுக்கு நிறைய கைகள் தேவைப்பட்டன. ஈய உற்பத்தி 1800இல் சுமார் 500 டன்னிலிருந்து 1900க்குள் ஆண்டுக்குக் கிட்டத்தட்ட 50,000 டன்னாக வளர்ந்தது. மலாயா உலகின் மிகப் பெரிய ஈய உற்பத்தியாளராக ஆனது.

இங்குள்ள சீன மக்கள்தொகை 1901இல் 420,000இலிருந்து 1921இல் 860,000 ஆக இரட்டிப்பானது. மீண்டும் இரட்டிப்பாகி 1947இல் 1.88 மில்லியன் ஆனது.

கடினமான பகுதி, வெளிப்படையாக. பல புலம்பெயர்ந்தோர், 1910 வரை வந்தவர்களில் ஒருவேளை பெரும்பாலோர், ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களாக (indentured) வந்தனர். அதாவது, தங்கள் பயணச் செலவைத் தீர்க்க ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு ஒரு முதலாளியுடன் கட்டுப்பட்டிருந்தனர். பேராக் ஈயச் சுரங்கங்களில், சுரங்க உரிமையாளர்கள் தொழிலாளர்களுக்குப் பணமும் பொருட்களும் கடனாகக் கொடுத்தனர். அது தொழிலாளர்களை அவர்களைச் சார்ந்திருக்கச் செய்தது. அது ஒரு கடினமான முறை. அது தன் காலத்தின் முறையும் கூட. காலனித்துவப் பொருளாதாரங்களாலும், கடலின் இரு கரைகளிலும் இருந்த தொழிலாளர் தரகர்களாலும் அமைக்கப்பட்டது. இன்று இங்கே வாழும் மக்களை அது வருணிக்கவில்லை.

மெதுவாக அது மாறியது. 1870களின் ஈய அவசரத்துக்குப் பின், சுரங்க உரிமையாளர்கள் தொழிலாளர்களுக்காகப் போட்டியிட வேண்டியிருந்தது. தொழிலாளர்கள் சிறந்த நிபந்தனைகளைத் தேடலாம் என்ற நிலை வந்தது. 1920களிலிருந்து, ஆண்கள் தங்கள் மனைவிகளை அழைத்துவர அரசு ஊக்குவித்தது. மலாயா மக்களில் சீனர்களின் பங்கு 1921இல் 29 விழுக்காட்டிலிருந்து 1947இல் 38 விழுக்காடாக உயர்ந்தது. தற்காலிகமாகத் தங்கிய பயணிகள் நிரந்தரக் குடியேறிகள் ஆனார்கள்.

ஒவ்வொரு குழுவும் தன் மொழியுடனும் கிராமத் தொடர்புகளுடனும் வந்தது: ஹொக்கியன் (Hokkien, 福建, Fujian), கண்டோனீஸ் (Cantonese, 廣府, Guangfu), ஹக்கா (Hakka, 客家, Kejia), தியோச்சியூ (Teochew, 潮州), ஃபூச்சோவ் (Foochow, 福州), ஹைனானீஸ் (Hainanese, 海南). அவர்களின் கதைகள் அடுத்த பக்கங்களில் உள்ளன.

இன்றும் இதை எங்கே காணலாம்

ஜார்ஜ் டவுன், கோலாலம்பூர், ஈப்போ ஆகிய இடங்களில் உள்ள குல இல்லங்களும் வட்டார மண்டபங்களும். அவை கொங்சி (kongsi, 公司, பகிர்ந்து கொள்ளும் இல்லம் அல்லது சங்கம்), ஹுய்குவான் (huiguan, 會館, ‘சந்திப்பு மண்டபம்’) என்று அழைக்கப்படுகின்றன.
பழைய ஈயச் சுரங்க நகரங்களும், அவை விட்டுச்சென்ற குளங்களும்.
வட்டார மொழி எழுத்துக்கூட்டலில் எழுதப்படும் குடும்பப் பெயர்கள்: டான் (Tan), லிம் (Lim), வொங் (Wong).
ஒரு கிண்ணம் நூடுல்ஸ், ஒரு மருந்துக் கடை, ஒரு குடும்பப் பூசைப் பீடம்: இவை அனைத்தும் தொலைவில் உள்ள ஒரு கிராமத்தின் நினைவைச் சுமந்து நிற்கின்றன.

டிஎன்ஏ எதைச் சொல்லும், எதைச் சொல்லாது

உங்கள் தாய்வழியும் தந்தைவழியும் ஒவ்வொன்றும், உங்கள் குடும்பத்தின் ஒரு வழி நெடுங்காலத்துக்கு முன்பு எங்கே வாழ்ந்தது என்பதைச் சுட்டக்கூடும். அது பெரும்பாலும் கிழக்கு ஆசியாவில் எங்கோ இருக்கும். வட்டார மதிப்பீடு, உங்கள் டிஎன்ஏவின் ஒரு பகுதி தென் சீனாவைச் சேர்ந்த மக்களை மிகவும் ஒத்திருப்பதைக் காட்டலாம். பல மலேசியர்களிடம் இந்த இழை உள்ளது. பலர் வேறு இழைகளையும் கொண்டுள்ளனர்.

டிஎன்ஏவால் செய்ய முடியாதது: உங்கள் குடும்பம் எந்த வட்டார மொழிக் குழுவைச் சேர்ந்தது, எந்தக் கிராமத்திலிருந்து புறப்பட்டது, எப்படி வந்தது என்பதை அது சொல்ல முடியாது. டிஎன்ஏ இனத்தையோ, சமயத்தையோ, பூமிபுத்ரா தகுதியையோ தீர்மானிப்பதில்லை. இவை குடும்பத்திலிருந்தும், சட்டத்திலிருந்தும், பண்பாட்டிலிருந்தும் வருகின்றன, ஒரு பரிசோதனையிலிருந்து அல்ல.