கடல் உயர்ந்தபோது: சுண்டாலாந்து மூழ்கிய கதை

ஒரு குடும்பம் அகன்ற ஆற்றுச் சமவெளியின் ஓரத்தில், சேறு படிந்த கரையில் சிப்பிகளைச் சேகரிக்கிறது. அவர்களின் பாட்டிக்குக் கடற்கரை ஒரு நீண்ட நடைப்பயணத் தொலைவில் இருந்தது நினைவிருக்கிறது. அவர்களின் பேரப்பிள்ளைகள் தண்ணீரை இன்னும் அருகில் பார்ப்பார்கள். யாரும் அவசரப்படவில்லை. மாற்றம் மெதுவாக நடக்கிறது, ஆனால் ஒருபோதும் நிற்பதில்லை.

கதை

கடந்த பனியுகத்தில் அதிக அளவு நீர் பனியாக உறைந்து கிடந்ததால், கடல் மட்டம் இன்றையதை விட மிகவும் தாழ்வாக இருந்தது. உயிரியலாளர் ஹரோல்ட் வோரிஸ் (Harold Voris) வரைந்த வரைபடங்கள், இன்றைய கடலடித் தரையின் ஆழத்தைக் கொண்டு வெளிப்பட்டிருந்த நிலத்தை மதிப்பிடுகின்றன. இன்றைய மட்டத்தை விட 120 மீட்டர் வரை தாழ்வான கடல் மட்டங்களுக்கான கரையோரங்களை அவர் வரைந்தார். அந்த மட்டங்களில் தீபகற்பம், சுமத்திரா, போர்னியோ, ஜாவா ஆகியவற்றுக்கு இடையிலுள்ள ஆழமற்ற கடலடித் தரை நிலமாகிறது. அதன் குறுக்கே இன்று மூழ்கிப்போன பெரிய ஆறுகள் ஓடின. இந்த இழந்த நிலத்தை அறிவியலாளர்கள் சுண்டாலாந்து (Sundaland) என்று அழைக்கிறார்கள்.

பிறகு பனி உருகியது. 2000ஆம் ஆண்டில் ஆராயப்பட்ட, சுண்டா பகுதிக் கடலடிப் பதிவு 21,000 ஆண்டுகளிலிருந்து 14,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரையிலான காலத்தை உள்ளடக்குகிறது. உருகு நீர்ப் பெருக்கு 1A (meltwater pulse 1A) எனப்படும் ஒரு வேகமான உருகல் காலத்தில், கடல் சுமார் 300 ஆண்டுகளில் 16 மீட்டர் வரை உயர்ந்தது என்று அது காட்டுகிறது. அதாவது ஆண்டுக்குச் சுமார் 5 சென்டிமீட்டர். ஒரு மனிதர் தம் வாழ்நாளிலேயே இதைக் கவனிக்க முடியும்.

வோரிஸ் இன்னோர் பயனுள்ள கருத்தையும் சொன்னார். மிகத் தாழ்வான கடல் மட்டங்கள் ஒரு குறுகிய காலமே நீடித்தன. அவர் ஆராய்ந்த ஒவ்வொரு நீண்ட காலப்பகுதியிலும் பாதிக்கு மேலான காலம், கடல் மிகத் தாழ்வான நிலையில் இல்லாமல் நடுத்தர ஆழத்தில் இருந்தது. எனவே சுண்டாலாந்து ஒரே நிலையான கண்டமாக இருக்கவில்லை. அது பலமுறை சுருங்கியும் விரிந்தும் வந்தது.

சுமார் 7,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கடல் பெரும்பாலும் நாம் அறிந்த வடிவத்தில் நிலைபெற்றது. அந்தக் கடலடித் தரை தீபகற்பமாகவும் தீவுக்கூட்டத்தின் தீவுகளாகவும் பிரிந்துவிட்டது.

அங்கிருந்த மக்களுக்கு என்ன நடந்தது? முழுக் கதையையும் எழுதுவது கடினம், ஏனெனில் பல தங்குமிடங்கள் நீருக்கடியில் உள்ளன. நாம் சொல்லக்கூடியது இதுதான்: இந்தச் சமவெளிகளிலும் கரைகளிலும் வாழ்ந்த மக்கள், நீர் உள்ளே வர வர இடம் பெயர்ந்துகொண்டே இருக்க வேண்டியிருந்தது.

இன்றும் இதை எங்கே காணலாம்

• ஆழமற்ற கடல்களில். மலாக்கா நீரிணையும் தீபகற்பத்தைச் சுற்றியுள்ள கடல்களும் பழைய கடலடித் தரையின் மேல் அமைந்திருப்பதால் ஆழமற்றவை.
• ஆறுகளில். வோரிஸின் வரைபடங்கள் அந்தத் தரையின் குறுக்கே ஓடிய பெரிய ஆற்று அமைப்புகளைக் காட்டுகின்றன. அவை இன்று கடலுக்கடியில் மூழ்கிய பள்ளத்தாக்குகள்.
• கரையோர வாழ்க்கையில். மீன்பிடித்தல், படகு கட்டுதல், சிப்பி சேகரித்தல் ஆகியவை கடற்கரையோடு இணைந்து வாழும் பழைய வழிகள்.

டிஎன்ஏ எதைச் சொல்லும், எதைச் சொல்லாது

2008ஆம் ஆண்டில், தாய்வழி மரபணுத் தொகுதிகள் முழுவதையும் ஆராய்ந்த ஓர் ஆய்வு, E எனப்படும் ஒரு குழு கடந்த 35,000 ஆண்டுகளில் தென்கிழக்கு ஆசியத் தீவுகளில் வளர்ந்தது என்று கண்டறிந்தது. பிறகு ஹோலோசீன் (Holocene) காலத்தின் தொடக்கத்தில், அதாவது உயரும் கடல்கள் சுண்டாலாந்தைத் தீவுகளாக உடைத்துக்கொண்டிருந்த அதே நேரத்தில், அது பரவலாகப் பரவியது. சுமார் 15,000 முதல் 7,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரையிலான வெப்பமாதலும் கடல் மட்ட உயர்வும் இந்தப் பகுதி மக்களின் பன்முகத்தன்மையை வடிவமைத்த முக்கியச் சக்திகள் என்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகிறார்கள்.

உங்கள் முடிவில் இந்தப் பகுதியிலிருந்து வந்த ஒரு தாய்வழி, உதாரணமாக E, இருந்தால், அது அந்தக் காலங்களுக்குப் பின்னோக்கிச் செல்லும் ஒரு நூலாக இருக்கலாம். வட்டார மதிப்பீடுகளும் தீவுக்கூட்டம் முழுவதும் பகிர்ந்த வேர்களைக் காட்டக்கூடும்.

கடல் உயர்ந்தபோது உங்கள் குடும்பம் எங்கே நின்றிருந்தது என்பதை டிஎன்ஏவால் சொல்ல முடியாது. டிஎன்ஏ இனத்தையோ, சமயத்தையோ, பூமிபுத்ரா தகுதியையோ தீர்மானிப்பதில்லை. இந்தப் பகுதியின் மக்கள் மிக நீண்ட, இடம்பெயர்ந்த ஒரு வரலாற்றைப் பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள் என்பதை மட்டுமே அது காட்டுகிறது.